Weblog: Het spookdefect

Weblog: Het spookdefect

De rode Estate heeft al langer kuren, die door twee garages tot dusver niet zijn opgelost. Het ziet er naar uit dat we te maken hebben met een spookdefect dat me tot nu toe van het kastje naar de muur voerde. Het spookdefect is het gevreesde mankement dat zich alleen voordoet met jou achter het stuur en niet in de garage, waar ze dan net als bij de dokter ‘niks kunnen vinden’ terwijl je je longen uit je lijf hoest. Het is de nachtmerrie van controlefreaks als ik. Eén keer maakte ik zo’n akkefietje mee met de SL. Incidenteel stokte de kap bij openen of sluiten. Ik bracht hem naar de specialist met het verzoek er grondig naar te kijken. Die opende en sloot de Benz een week lang dagelijks tien keer. Hij gaf geen kik. Ik werd gek. Enfin, dat is opgelost. Dit helaas niet.
Een maand of twee geleden begon de Volvo onderweg lichtjes in te houden. Daarna sloeg hij in hartje Assen voor een stoplicht af. Vijf minuten lang gaf hij geen sjoege, terwijl – leve Nederland – iedere passerende automobilist spontaan zijn hulp aanbood. Vervolgens sloeg hij aan alsof er niets aan de hand was en haalde ik, behoudens wat minieme haperingen, zonder vervolgincidenten het thuishonk. Een dag later gaf hij in het dorp alsnog de geest. Op het dashboard had ik in het ventilatiecluster na de start al twee oranje controlelampjes zien knipperen, volgens het instructieboekje het signaal om de garage op te zoeken. Die haalde ik net.
Daar werd het brandstofpomprelais vervangen. Dat leek te helpen, al bleven de controlelampjes na het omdraaien van het contactslot twintig seconden knipperen. Rijden deed hij verder goed. Tot hij voor alwéér een stoplicht wéér afsloeg met de doodsreutel van een auto die je per ongeluk in vijf hebt laten staan, met dien verstande dat ik automaat rijd. Het verdriet was zo zwaar dat ik kalm bleef. Auto met behulp van wederom allervriendelijkste omstanders aan de kant gezet, vijf minuten lang de verbijstering verwerkt, toen toch nog maar een keer gestart omdat je nooit  kon weten – en krijg nou wat, hij liep weer als een zonnetje. Zou de automaat de boosdoener zijn? Maar hoe kon het dan dat ik na het incident 170 kilometer naar huis kon rijden zonder stil te vallen?
Zolang hij reed, was het misschien verstandig om hem meteen maar even naar de Volvo-specialist twee dorpen verderop te brengen. Die moest toch alle bittere geheimen van bejaarde Volvo’s kennen. Hij deed zijn best, plugde diagnosestekkers in, reed proef – geen vuiltje aan de lucht. Ik haalde hem op en reed wederom gekmakend probleemloos huiswaarts.
Tot een week later de 850 in het dorp steeds heviger begon te sputteren. Voor de tweede keer haalde ik op het nippertje de garage die het had geweten aan het brandstofpomprelais. Ze inspecteerden er de bougies, brandschoon natuurlijk, kregen nul foutmeldingen van het diagnose-apparaat, vervingen met de beste bedoelingen het uitgewoonde brandstoffilter en zeiden: sorry, hij zou het moeten doen. Klopt, dat deed hij; de 800 meter naar huis en de eerste kilometers van de eerstvolgende rit vier dagen later. Toen begon hij heviger dan ooit te schokken en te schudden. Hij reageerde niet meer op het gas, viel terug in snelheid, bleef op zestig hangen, en gaf twee kilometer verderop de geest met de gesmoorde sputter van de eerste stilvaller. Natuurlijk op een rotplek bij een noodstoplicht voor een wegopbreking in een dorp vlakbij, waardoor mijn medeweggebruikers geen kant op konden. Met vereende krachten wist ik de auto in de berm te duwen.
Ik belde de altijd dienstvaardige dorpsgarage, die onverwijld met een sleepwagen uitrukte, en doodde de wachttijd met een google-check op de zoekwoorden ‘Volvo’, ‘850’, ‘schokt’ en ‘automaat’.  Van de oogst aan mogelijke oorzaken op Volvo-fora werd ik niet vrolijker. Iemand adviseerde de automaat te flushen. Veelgenoemd waren bougies, bij mij ok, net als het kakelverse brandstoffilter. Andere mogelijke boosdoeners: Defecte lambdasonde, laaddruksensor, gasklephuis, luchtmassameter, airco, nokkenassensor, bobine. Ook andere Volvo-rijders meldden een gehik dat zich niet continu voordoet. “Soms ook gewoon de hele rit, maar andere dagen rijdt-ie ook weer perfect.” Iemand schreef al zes maanden met het probleem te worstelen.
Ik hoop dat ik iets sneller verlost ben. Want ik wil wel heel graag van mijn 850 en mijn huismerk kunnen blijven houden. Iemand nog een tip?
Met gebogen hoofd liep ik naar huis, waar mijn perfecte S60 T5 net was opgehaald door zijn sympathieke nieuwe eigenaar. Verkocht wegens aanstaand ruimtegebrek, omdat in de parkeergarage onder het nieuwe huis maar plaats is voor twee auto’s. Gelukkig had ik net de feilloze en bloedsnelle, elektrische Ford Mustang Mach-E als testauto te leen. Wat een auto. Zonder lambdasonde, bobine, gasklephuis en laaddruksensor. Nooit meer gelazer! Leve de stekkerbak! Snik!

De rode Estate heeft al langer kuren, die door twee garages tot dusver niet zijn opgelost. Het ziet er naar uit dat we te maken hebben met een spookdefect dat me tot nu toe van het kastje naar de muur voerde. Het spookdefect is het gevreesde mankement dat zich alleen voordoet met jou achter het stuur en niet in de garage, waar ze dan net als bij de dokter ‘niks kunnen vinden’ terwijl je je longen uit je lijf hoest. Het is de nachtmerrie van controlefreaks als ik. Eén keer maakte ik zo’n akkefietje mee met de SL. Incidenteel stokte de kap bij openen of sluiten. Ik bracht hem naar de specialist met het verzoek er grondig naar te kijken. Die opende en sloot de Benz een week lang dagelijks tien …

Lees verder…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *